پنج‌شنبه 7 آبان‌ماه سال 1383
آسیم سر رسیدی از غربت بیابان دلخسته دیدمت از آوارخیس باران وا مانده در تبی گنگ ناگه به من رسیدی من خود شکسته از خود در فصل نا امیدی در برکه دو چشمت نه گریه و نه خنده گم کرده راه شب رو سرگشته چون پرنده من با تو خو گرفتم از خنده ات شکفتم چشم تو شاعرم بود تا این ترانه گفتم من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم پیدا نمی شدی تو شاید که مرده بودم White Gangsta